De verlammende pijn, die mij ook nog eens suf maakte. Soms werd ik er wanhopig van, vroeg ik mij af wat er mis was. En met steeds meer klachten, werd ik ook steeds somberder.
Dat was toch niet wat ze bedoelden met de opmerking dat ik volledig zou herstellen? Waarom was ik niet klachtenvrij? Waarom kon ik zoveel niet meer of met veel pijn en moeite en “nagenieten?”

 

De verlammende pijn maakte mij somber

 

Doordat ik zo vaak pijn had, bij de normaalste dingen, werd ik ook somber. Achteraf hoorde ik dat mensen mij soms zelfs depressief er uit vonden zien.
Wat voor mij normaal is, is op mijn buik slapen. Dat kon alleen met een kussentje om de holte bij de overgang voet / scheenbeen op te vullen, anders deed het pijn.
Ook normaal voor mij is mijn been verder buigen dan 90 graden zonder kramp te krijgen. Dat ging ook niet meer, dus even op de hurken zitten of knielen om wat van de grond te pakken, was een probleem geworden.
Als ik loop, kan ik voor mij uit kijken en praten. Alleen moest ik constant naar de grond kijken om te voorkomen dat ik op een steentje of takje stapte. Mijn wandeltempo lag laag en regelmatig moest ik zelfs nadenken hoe ik mijn voet moest afwikkelen. 

Dat zijn toch geen bijzondere zaken, toch? Als je volledig herstelt wordt genoemd, moet dat zo kunnen, vond ik.
En dan heb ik het nog niet over niet meer kunnen sporten, langer dan een half uurtje lopen en al helemaal niet kunnen staan wachten of de tuin bijhouden. Voor ik was aangereden, kon ik rustig 3 uur zwemmen, een dag lopen of staan en alles in de tuin doen.

 

Die pijn is over

 

Het is ongelofelijk, maar ik ben van de pijn af. Natuurlijk, als ik mij ergens aan stoot, voel ik dat. Ik ben niet ongevoelig geworden voor pijn, maar de verlammende pijn heb ik niet meer. Dat is in een paar stappen gegaan.

Als eerste stap was daar de juiste behandeling, na anderhalf jaar, van mijn klachten. Hierdoor trok de pijn niet meer door mijn hele lichaam.
De tweede stap was dat ik minder last van stress had toen ik geen rekening meer hoefde te houden met anderen. De druk om mee te kunnen doen als voorheen, geen spelbreker zijn, was achteraf erg groot.
Een derde stap was meer accepteren en minder verzetten als iets niet ging zoals ik gehoopt had. Al bleef het wel lastig als het weer meewerkt om de tuin te doen en merken dat het toch niet gaat.

Het allerbelangrijkste was dat ik er achter kwam dat de problemen werden veroorzaakt door emoties. Ik had namelijk niet geleerd hoe ik om moest gaan met verdriet, boosheid of angst. Dus ik deed constant net alsof er niets aan de hand was.
Toen ik hiermee aan de slag ging, veranderde mijn leven compleet. Ik kon steeds meer, al vanaf de eerste keer merkte ik zelf kleine verschillen. Na een paar weken begon mijn omgeving het ook te merken. Doordat ik weer meer dingen kon, werd ik ook vrolijker en zagen mensen mij weer lachen.
Nog geen12 maanden later kon ik alles weer en was ik zelfs van al mijn medicijnen af gekomen. En dat terwijl ik in de 12 jaar nadat ik was aangereden steeds meer klachten en medicijnen had gekregen.

 

Wil jij ook af van de pijn die jou belemmerd?

Laat hieronder een reactie achter wat jij gaat doen.

Je kunt gelijk een afspraak maken in mijn agenda.

Neem contact op als je eerst kennis wilt maken.

Voel jij je machteloos en moedeloos na een ongeluk? Lees alle blogs over dit onderwerp.

Heb je last van pijn na het ongeluk? Lees dan hier hoe het mijn leven beïnvloed heeft.

Wil jij alle blogs over het onderwerp depressief na een ongeluk lezen? Klik dan hier.
Heb jij last van somberheid, op de andere website heb ik algemene blogs over dit thema geschreven.

Share This