Steeds weer inleveren, vooral op het gebied van zwemmen. Maar ook steeds meer moeite hebben met huishouden, werken, de tuin doen, noem het maar op.

Zeker van het zwemmen vond ik als zwemjuf erg. Ik heb vele kinderen opgeleid naar de zwemdiploma’s. Daarnaast heb ik kaderleden opgeleid om zelf zwemles te kunnen geven.

En dan is dat over als een automobilist de binnenbocht neemt waar ik net fiets.

 

Steeds weer inleveren = steeds meer frustratie

 

Stukje bij beetje gingen dingen moeilijker doordat ik steeds meer blessures kreeg. En dan kwam ik net niet terug op het niveau van er net voor.
Ik had toen bovenop de problemen die ik met mijn been door de aanrijding had, ook nog eens zowel links als rechts tennis elleboog en golfers arm. Dus op de fiets zitten om boodschappen te doen was er niet bij en ik kon ook geen tas tillen.
Ik kon iemands boodschappen karretje lenen, een met 4 wielen, zodat ik ook kon duwen. Wat maar goed was, want ik kon de draai niet maken om te trekken.
Ik moest hoog nodig de meubels in de olie zetten. Ze legde contact met haar hulp, zodat die dat voor mij kon doen.

En omdat ik wel zag dat mijn huis er steeds minder goed uitzag, heb ik voor mijn rust haar later gevraagd om wekelijks te komen. Want ik bleef er letterlijk pijn en moeite mee houden.
Ook met het onderhouden van mijn tuin had ik problemen. Die was al redelijk onderhoudsvriendelijk, maar de vijver was toch wel veel werk. Daarom wilde ik een onderhoudsarme tuin hebben.
En dan was er nog het zwemmen, ook dat ging stukje bij beetje steeds moeizamer. Het lesgeven heb ik opgegeven, zelf zwemmen deed ik nog wel.

 

De spiraal is nu omgebogen

 

In de maand dat ik 50 werd, ging het roer om. Ik kwam in aanraking met EFT en dat heeft mijn leven veranderd.
De bedoeling was om overtollige bagage op te ruimen, zodat ik met succes in een andere baan zou kunnen starten.

Ik was erg sceptisch, want ondanks een reguliere psychologisch traject had ik steeds meer klachten gekregen.
Maar dit overtrof alle verwachtingen. Al na de eerste keer kon ik weer wat meer. Na een paar weken begon mijn omgeving de verandering ook op te merken. En na een paar maanden later begon ik met het afbouwen van mijn medicijnen. Een jaar later was ik van alle medicijnen af.
Die zomer begon ik ook met het wandelen met een groep. Iets wat ik eerst echt niet durfde, want mijn tempo lag laag en ik keek telkens naar de grond, moest soms nadenken over het afwikkelen van mijn voet. Dus gezellig kletsen was er niet bij. En bovendien wist ik nooit van te voren of ik wel een stuk zou kunnen lopen, als de bodem stevig en glad was. Anders begon ik er al niet eens aan.

 

Wanneer stop jij het proces van steeds weer inleveren?

Laat hieronder een reactie achter wat jij gaat doen.

Je kunt gelijk een afspraak maken in mijn agenda.

Neem contact op als je eerst kennis wilt maken.

Wil jij alle blogs over het onderwerp depressief na een ongeluk lezen? Klik dan hier.
Heb jij last van somberheid, op de andere website heb ik algemene blogs over dit thema geschreven.

Vind je het moeilijk om jezelf te accepteren hoe het nu is? Lees dan deze blogs.
Over het thema eigenliefde vind je hier de blogs.

Share This