Mijn angst om afhankelijk te worden van anderen, was er een die 12 jaar geduurd heeft. Achteraf was dat helemaal niet nodig.
Namelijk wanneer ik als kind al had geleerd dat je mag huilen als jij verdriet hebt. Dat het oké is om ergens boos over te zijn als er iets is.

Doordat ik dat niet had geleerd, kon ik mijn emoties niet uiten. Niet net nadat ik was aangereden, maar ook niet toen mijn herstel er niet zo uitzag als ze in het ziekenhuis en bij e fysiotherapie zeiden.
Ik slikte alles in, niet wetende dat mijn klachten hierdoor erger werden.

 

Mijn angst om afhankelijk te worden nam steeds meer toe

 

Ik werd steeds banger voor de toekomst en was een kampioen zorgen maken:

  • Zou ik wel kunnen blijven werken?
  • Kon ik wel in mijn eigen huis blijven wonen?
  • Zou ik niet in een rolstoel belanden?
  • Kon ik wel voor mijzelf blijven zorgen: financieel en zelfstandig blijven?

Met elke nieuwe virusinfectie en bacteriële infectie aan de luchtwegen, iedere nieuwe blessure aan armen of benen nam die angst toe. De reden hiervoor was dat ik steeds een klein beetje inleverde. Na iedere tegenslag kwam ik net niet terug op het niveau van net ervoor.
Als je dan overal alleen voor staat, dan ontstaat vanzelf het piekeren.

Bij mijn scheiding had ik het geluk dat ik extra uren kon gaan werken bij de werkgever die ik had toen ik werd aangereden. En werkplek waar ik al jaren dezelfde collega’s had, die mij kenden, die veilig was.
Tot dat na 14 jaar ophield, ik raakte mijn baan kwijt in een fusieproces.
Toen sloeg de angst nog meer toe. Want wat als ik geen ander werk kon vinden of volhouden? Moest ik dan mijn huis verkopen, dat ik bij mijn scheiding had gekocht uit mijn erfenis?

 

De omslag kwam door het verlies van mijn werk

 

Vreemd genoeg was het verlies van mijn werk juist mijn redding. Hierdoor kwam ik namelijk in contact met de techniek EFT (Emotional Freedom Techniques). Een loopbaancoach zei dat ik eerst ballast kwijt moest raken, anders zou ik nooit met succes in een nieuwe baan kunnen functioneren.

Ik was sceptisch, want jaren bij een psycholoog hadden met al het praten niets opgeleverd. Mijn klachten waren in die tijd wel toegenomen, ik kon me alleen wat beter ontspannen.
Tot mijn grote verrassing merkte ik al na de eerste keer verschil. En binnen een half jaar kon ik alles weer zoals voor ik was aangereden. Nog geen jaar later was ik ook van al mijn medicijnen af. En twee jaar later, na een traject bij een natuurgeneeskundige, waren de medicijnresten uit mijn lichaam en had ik een gezond gewicht.

Later hoorde ik dat ik in de eerste sessie emotieloos sprak over dingen die ik had meegemaakt. Ik kon niet bij mijn gevoel komen, kon niet laten zien wat het echt met mij deed.
Doordat ik nu wel moest gaan voelen waar er in mijn lichaam een reactie kwam als ik iets vertelde of als we aan het kloppen waren, kwam ik steeds meer in contact met mijzelf.
Nu voel ik het precies als er iets aan de hand is. Dan kan ik er ook wat mee doen, ik heb inmiddels meerdere manieren waarop ik dat kan aanpakken.
Ik laat het nu zien als er iets is, ik slik het niet langer in.

 

Wanneer laat jij je angst om afhankelijk te worden los?

Laat hieronder een reactie achter wat jij gaat doen.

Je kunt gelijk een afspraak maken in mijn agenda.

Neem contact op als je eerst kennis wilt maken.

Hier vind je al mijn blogs over het thema emoties uiten na een ongeluk.
Of wil je algemene blogs lezen over het uiten van gevoelens?

Wil jij alle blogs over het onderwerp depressief na een ongeluk lezen? Klik dan hier.
Heb jij last van somberheid, op de andere website heb ik algemene blogs over dit thema geschreven.

Share This