“Dat kun jij niet” een zin die ik niet graag hoor. Wie hoort wel graag dat een ander al vooraf zegt dat je iets niet kunt?
Bovendien is het een zin die je ook gemakkelijk anders kunt zien “Ik kan dat niet.” Als je de opmerking dat je iets niet kunt vaak genoeg hoort, krijg je vanzelf de overtuiging dat je iets ook echt niet kan.

Natuurlijk, ik kan ook niet alles. Soms omdat ik er niets vanaf weet, ergens over heb geleerd. Of omdat ik iets nog niet eerder heb gedaan. Maar dat wil niet zeggen dat ik het niet wil leren of kan gaan doen. En er zullen ook zaken zijn die ik gewoon over laat aan een ander.
Maar ik wil zelf beslissen of ik iets wel of niet wil proberen en dan merk ik vanzelf wel of ik het kan of dat het mij niet lukt.

 

“Dat kun jij niet” zegt wat over de ander

 

Een ander kan je willen beschermen met deze opmerking. Tegelijk is het een manier om je klein te houden, afhankelijk te houden. Want als jij iets kunt, hoeft de ander jou daar niet meer mee te helpen. Die voelt zich dan overbodig.

Mijn idee is dat je als mag en kunt proberen, zolang jij jezelf of een ander niet in gevaar brengt. Want veiligheid staat bij mij wel voorop.
Zo heb ik ervaring in het schilderen van muren, gladde en met structuur, en kozijnen en deuren.
Plafonds, daar begon ik niet aan, want ik kon van jongs af aan niet goed mijn evenwicht bewaren. Dan moest ik en iets boven mijn hoofd doen en op een trap staan, wat ik eng vond. Daarom liet ik dat aan anderen over, zodat ik niet zou vallen.

Nadat ik was aangereden, raakte ik balans kwijt in mijn linker enkel, juist de enkel die de stabielere van de twee was.
Ik ontwikkelde ook klachten in mijn armen en schouders, dus het plafond liet ik over aan een ander. Alleen was dat daarna geen strak wit plafond, maar een vlekkerig geheel. Ook toen het nog een keer over gedaan was.

 

Ik kan het zelf

 

Inmiddels zijn we een aantal jaar verder en heb ik de balans in mijn enkel terug. Vind ik een trap niet meer eng, ook omdat ik nu beter mijn aandacht kan verdelen.
Het is nu tijd geworden om het plafond zelf onder handen te nemen. Ik heb het niet eerder gedaan, maar genoeg andere verfklussen gedaan. En ik heb informatie gevraagd en mijn eigen plan gemaakt.
Zeker, ik zal er langer over doen dan een professional. Maar als het nog niet naar mijn zin is, ligt het aan mijzelf en heb ik het in elk geval geprobeerd.

Hoe ik de balans in mijn enkel heb teruggevonden, is ergens heel simpel: ik heb alle emoties die op mijn aanrijding zaten opgelost. En wel meer opgeslagen emoties, want ook de klachten in mijn armen en schouders zijn voorbij. En daardoor heb ik het zelfvertrouwen dat ik het zelf kan.
Alle boosheid, verdriet en angsten die ik jaren lang heb ingeslikt, zorgden voor lichamelijk ongemakken. Door daarmee aan de slag te gaan, ben ik van die klachten afgekomen. De energie kan weer vrij door mijn lichaam stromen.

 

Wat geldt voor jou? “Dat kun jij niet” of “Ik kan het zelf”?

Laat hieronder een reactie achter wat jij gaat doen.

Je kunt gelijk een afspraak maken in mijn agenda.

Neem contact op als je eerst kennis wilt maken.

Heb jij het gevoel dat je niet gehoord wordt na je ongeluk? Ik herken dat en heb er meer blogs over geschreven.

Vind je het moeilijk om jezelf te accepteren hoe het nu is? Lees dan deze blogs.
Over het thema eigenliefde vind je hier de blogs.

Wil jij alle blogs over het onderwerp depressief na een ongeluk lezen? Klik dan hier.
Heb jij last van somberheid, op de andere website heb ik algemene blogs over dit thema geschreven.

Share This