Ineens zit je thuis door een ongeluk. Nu zitten in het voorjaar van 2020 ineens veel mensen thuis door de Lock down en andere maatregelen vanwege het Corona virus.
Het leven verloopt ineens in een andere versnelling.
Gevoelens als angst, boosheid, eenzaamheid, onzekerheid steken dan de kop op.

 

Ineens zit je thuis door een ongeluk

 

We kennen het allemaal wel, een ziekte of blessure waardoor je een week niet kunt doen wat je anders doet. Soms duurt het wat langer, maar weet je zeker dat je na een paar weken weer alles kunt doen wat je eerst deed. Je hobby’s, sporten, werken, het is zo vanzelfsprekend.
Maar wat als dat nu ineens niet zeker is? Als je niet weet wanneer je weer kan sporten. Of je misschien wel nooit meer zo kunt sporten als je gewend was?

In juni 2004 werd ik op weg naar mijn werk geschept door een auto die de binnenbocht nam waar ik fietste. Na spalk, gips en loopgips, kwam het moment dat ik na wat fysiotherapie weer alles zou kunnen. Dat werd tenminste gezegd.
Maar de werkelijkheid was anders. Huishouden ging met vele pauzes en daarna been omhoog, de tuin lukte maar een kwartiertje en dan was het voor de rest van de dag op. Ontspannen sporten of een dagje weggaan ging ook niet meer. Bij elke stap die ik zette moest ik opletten en nadenken, ik keek constant naar de grond, bang om te verstappen.

 

En dan neemt het leven zijn gewone gangetje weer, of toch niet?

 

Na een paar jaar liep mijn relatie stuk. Daarna kwam ik in een spiraal van steeds weer blessures en extra medicijnen. En daar kwam bovendien een aantal jaar later het verlies van mijn baan bij. Ik had daar 14 jaar met veel plezier gewerkt en fijne collega’s. Op dat moment was ik echt bang dat ik mijn huis zou kwijtraken. Dat was mijn eigen veilige plekje, gekocht uit mijn erfenis bij mijn scheiding.

Toen kwam er iemand op mijn pad die de werkelijke oorzaak van die spiraal omlaag wist. Het waren onverwerkte emoties. In 50 jaar tijd had ik veel emoties ingeslikt, verdriet en boosheid vooral. Want dat mocht ik niet tonen, had ik geleerd, ik moest altijd decorum bewaren.
Die spiraal heb ik kunnen stoppen en daarna heb ik dat omgebogen. Een jaar later liep ik met een groep, maakte mij niet uit hoever of over wat voor een ondergrond. Netwerkwandeling in de zomer, gelijk een sollicitatieactiviteit voor de WW-uitkering.

 

Ineens zit je thuis door een ongeluk en je voelt je …..?

 

Gevoelens die ik had toen ik thuis kwam te zitten, waren verdriet, angst, eenzaam voelen, onzekerheid. Niet alleen nadat ik was aangereden, maar ook toen ik zonder werk thuis kwam te zitten. Aan de ene kant had ik geluk, omdat ik door een fusie niet zeker was hoe alles zou gaan, was ik aan het studeren. Hierdoor had ik afleiding en een bezigheid naast het solliciteren. Aan de andere kant had ik pech, de zomervakantie begon, dus er was geen afleiding om te gaan sporten. In juni was ik aangereden,  ook net voor de vakantie, dus ik miste het sporten niet gelijk, maar wel alle dagjes weg.

Heb jij je er zo bij neer kunnen leggen dat je alles ineens anders is?
Of ben je juist opstandig en vind je het niet eerlijk?
Ben je misschien boos op degene die je heeft aangereden?

Al je gevoelens mogen er zijn, niets is goed of slecht. Het gaat er om wat en hoe jij je nu voelt. Niemand kan tegen jou zeggen hoe jij je zou moeten voelen, want ieder mens is anders.
Belangrijk is om te accepteren dat je boos, verdrietig of bang bent. Stop het niet weg, negeer het niet, maar uit je gevoel. Vecht er niet tegen, want dan heb je er alleen meer last van.

 

En dan komen er oude herinneringen boven

 

Als je accepteert dat jij je voelt zoals jij je nu voelt, komt er ruimte. Die ruimte kan best vervelend zijn, want er kunnen ook hele andere herinneringen bovenkomen. Herinneringen die je heel diep weggestopt had omdat ze pijn doen.

Net nadat alles was afgerond voor de verzekering, kreeg de aanrijding toch nog een vervolg.
In december 2007 was alles afgerond, het was een emotioneel hectisch jaar geweest. Dat jaar was ik gescheiden en ook met het werk waren we verhuisd.
Ik had altijd gezegd dat ik op een plek in mijn kuit snel kramp kreeg. In januari 2008 stap ik op bij een verkeerslicht en krijg een zweepslag, precies op de plek die snel kramp gaf.

Er waren ook nu een aantal praktische zaken snel geregeld. Niet zo moeilijk, ik kan alles behoorlijk goed plannen.
Maar al snel kwam er een heel ander besef. Ik had rust, want ik hoefde met niemand anders rekening te houden. Als ik wilde gaan liggen, deed ik dat. En ik hoefde alleen aan mijzelf te denken, ik hoefde geen rekening te houden met wat een ander ervan vond. Er hoefde niet nagedacht te worden over anderen in huis, dat voor hun alles gewoon doorliep.

 

De herinneringen doen mij geen pijn meer

 

Ineens zat ik gedeeltelijk thuis, in een periode die druk was op het werk, ik geen vrij mocht nemen. Het verschil tussen zomer 2004 en januari 2008 merkte ik gelijk op.
Ik baalde en was verdrietig dat ik toen niet de tijd en aandacht aan mijzelf had gegeven. Dat ik na mijn aanrijding eerst aan anderen had gedacht en niet mijzelf op de eerste plek had gezet.
Maar ik kon nog niets met wat ik opmerkte. Ik had nog steeds niet geleerd hoe om te gaan met zulke emoties. Ondanks dat ik al 3 jaar bij een psycholoog liep. Het enige wat ik kon doen was in mijn dagboek schrijven. Dat was denken, net als piekeren als ik niet in slaap kon komen.

Hoe ik wel met mijn emoties om kon gaan, dat leerde ik pas nadat ik was ontslagen en ermee aan de gang ging.
Er zaten nog heel veel emoties vast op de aanrijding. Maar niet alleen daarop, ook op andere dingen die ik had meegemaakt, gepest worden, niet de opleiding kunnen doen die ik wilde, problemen met de fijne motoriek, de scheiding van mijn ouders, sterfgevallen in de omgeving, mijn eigen scheiding, de burn-out die ik had. Ze speelden allemaal mee met hoe ik mij voelde, niet alleen psychisch, maar ook hoe het lichamelijk met mij ging. Omdat ik er nooit naar geluisterd had, zat ik in die spiraal omlaag.

 

Zit je thuis door een ongeluk en weet je geen raad met je gevoelens?

Laat hieronder een reactie achter wat jij gaat doen.

Je kunt gelijk een afspraak maken in mijn agenda.

Neem contact op als je eerst kennis wilt maken.

Voel jij je machteloos en moedeloos na een ongeluk? Lees alle blogs over dit onderwerp.

Heb jij het gevoel dat je niet gehoord wordt na je ongeluk? Ik herken dat en heb er meer blogs over geschreven.

Heb je last van pijn na het ongeluk? Lees dan hier hoe het mijn leven beïnvloed heeft.

Vind je het moeilijk om jezelf te accepteren hoe het nu is? Lees dan deze blogs.
Over het thema eigenliefde vind je hier de blogs.

Wil jij alle blogs over het onderwerp depressief na een ongeluk lezen? Klik dan hier.
Heb jij last van somberheid, op de andere website heb ik algemene blogs over dit thema geschreven.

Hier vind je al mijn blogs over het thema emoties uiten na een ongeluk.
Of wil je algemene blogs lezen over het uiten van gevoelens?

Share This